جمعه, 2 تير 1396 - Friday 23rd June 2017
  • user warning: Table './neizevadbnew/cache_filter' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed query: SELECT data, created, headers, expire, serialized FROM cache_filter WHERE cid = '2:2a67bda6176a6b1e56e59264500ade9f' in /home/neizeva/neizeva.ir/includes/cache.inc on line 25.
  • user warning: Table './neizevadbnew/cache_filter' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed query: UPDATE cache_filter SET data = '<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n به گزارش نیزوا، دفاع مقدس را عموماً از نگاه مردان دیده&zwnj;ایم. از جلو و در میانه خط مقدم. نگاه&zwnj;های&nbsp; مان را کمتر آورده ایم به پشت جبهه&zwnj;ها. آن روی سکه&zwnj;ی جنگ را کمتر دیده&zwnj;ایم. تقصیری هم نداریم البته. ما نسل جنگ&zwnj;ندیده باید چشم بدوزیم به قاب سینما و تلویزیون تا برایمان از جنگ بگویند و روایت کنند. دوربین هنرمندان هم نچرخیده به سمت پشت جبهه&zwnj;ها. نچرخیده که تصویر ما از زنان، از نیمه&zwnj;ی پنهان و محکم و انسان&zwnj;ساز جنگ، گنگ و مبهم است.</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n دوست داشتنی به معنای کلمه</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n 35 سال پس از آغاز و 28 سال پس از پایانِ دفاع مقدس، حالا یک کارگردان جوان فیلم اولی، دوربینش را برداشته و رفته وسط خط مقدم زنان. جایی که تا مدت&zwnj;ها برای مخاطب عام، و چه بسا برای مخاطبین حرفه&zwnj;ای هنر دفاع مقدس ناشناخته بوده. &laquo;ویلا&raquo;هایی چسبیده به خط مقدم. ویلاهایی که پیش از انقلاب برای اسکان و تفریح مهندسان اروپایی بنا می&zwnj;شود و چند سال بعد، خانه زنان و کودکانی است که به امید نزدیکی به پدران ِ رزمنده&zwnj;شان، از خانه به ویلا آمده اند. همین تناقض اولیه، همین وجود ویلا در میان آتش جنگ، همین پارادوکس انسانی دستمایه ساخت فیلمی شده که &laquo;دوست داشتنی&raquo; بهترین صفت برای آن است.</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n ویلایی&zwnj;ها دارد روایت می&zwnj;کند. قصه نمی&zwnj;گوید. نقطه شروع و اوج و فرود ِ آن&zwnj;چنانی ِ داستانی ندارد. با ورود یک پیرزن و دو کودک به مجموعه ویلاها آعاز می&zwnj;شود و با خروج یک زن و دو کودک دیگر از ویلاها، پایان می&zwnj;یابد. در فاصله این ورود و خروج، ما به دل زندگی عجیب این زنان و فرزندان منتظر می&zwnj;رویم. در غم&zwnj;ها و شادی&zwnj;هایشان شریک می&zwnj;شوبم، با آمدن هر &laquo;هایس&raquo; دلهره می&zwnj;گیریم و برای خوشی&zwnj;های یک&zwnj;شبه&zwnj;ی همسران با شوهرانشان لبخند می&zwnj;زنیم.</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n تلخ و شیرین یک زندگی موقت</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n ویلایی&zwnj;ها، رودخانه&zwnj;ی جاری زندگی است. درس خوب زیستن است. دارد به مخاطبش می&zwnj;گوید ببین! اینها، این زن&zwnj;ها، در بدترین شراط، نزدیک خط مقدم و زیر آتش گاه و بی&zwnj;گاه ، دارند زندگی می&zwnj;کنند. می&zwnj;خندند و برای رزمنده&zwnj;ها خوراک و پوشاک آماده می&zwnj;کند،شب&zwnj;ها دعای توسل می&zwnj;خوانند، دورهم شام می&zwnj;خورند و بعد با امید می&zwnj;خوابند تا صبحی دیگر و روزی دیگر. آدم&zwnj;های ویلایی&zwnj;ها جنگ را زندگی می&zwnj;کنند و مای مخاطب، از این زندگی لذت می&zwnj;بریم.</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n زندگی ویلایی&zwnj;ها&nbsp; البته تلخی&zwnj;های عمیقی دارد. خبر شهادت مردان از آن&zwnj;چه فکر می&zwnj;کنیم به این زنان نزدیک&zwnj;تر است. خبری که ناگهان و با آمدن یک رزمنده به ویلاها، آوار می&zwnj;شود روی سر اهالی. خبری که به معنای رفتن خانواده&zwnj;ای از ویلاست. باید بروند چون همه چیز تمام شده، چون دیگر پدری نیست که انتظارش را بکشند. پدر رفته بهشت، و همسر و بچه&zwnj;هایش باید برگردند خانه. به شهری که انتظارشان را نمی&zwnj;کشد.</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n یک آغاز حرفه&zwnj;ای</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n جبار آذین، منتقد سینما در گفتگو با سینماپرس درباره ویلایی&zwnj;ها می&zwnj;گوید:&laquo; این فیلم منیر قیدی را در آغاز کار در سینمای حرفه&zwnj;ای هدفمند و موفق نشان می دهد. فضاسازی های مناسب و واقع نما، پردازش مقبول شخصیت ها، کارگردانی متفکرانه، استفاده به نسبت پذیرفتنی از ابزار سینما و گرفتن بازی های خوب از بازیگران فیلم از جمله طناز طباطبایی، پریناز ایزدیار و ثریا قاسمی که برای قاسمی سیمرغ بلورین بازیگری نقش مکمل را به ارمغان آورد از جمله نکات مثبت فیلم تأثیرگذار و به یادماندنی &laquo;ویلایی ها&raquo; است.&raquo;</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n امید در دل ویرانه&zwnj;های جنگ</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n روایت زندگی ویلایی&zwnj;ها البته نه تلخ تمام می&zwnj;شود و نه شیرین. اما چراغ روشنی که آخرین تصویر فیلم است، امید می&zwnj;سازد. کسی چه می&zwnj;داند؟ شاید روزی همه این پدرها برگردند خانه. شاید این بچه&zwnj;ها یک روز با پدرشان بروند ویلای واقعی، بروند کنار دریا و از آسمان آبی و دریای آبی و زندگی آبی لذت ببرند. ؟ شاید دنیای خاکستری این مردم هم روزی رنگی شود. که می&zwnj;شود. مطمئنیم. سوی چراغ این را به ما می&zwnj;گوید.</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n انتقام&zwnj;گیری به سبک ارشاد</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n حکایت اکران فیلم اما بیش از خود فیلم غم&zwnj;انگیز&nbsp; است. &nbsp;ماجرا از انتقادات صریح منیر قیدی، کارگردان فیلم نسبت به داوری&zwnj;های پرحاشیه جشنواره فجر35 شروع شد. قیدی در اقدامی کم&zwnj;سابقه، به نشانه اعتراض از کاندیداتوری جشنواره انصراف داد تا شجاعت ستودنی&zwnj;اش در مواجهه با وضعیت اسفبار داوری&zwnj;ها را نشان دهد. موعد اکران فیلم که رسید اما زمان انتقام&zwnj;گیری &laquo;جشنواره&zwnj;ای&raquo;&zwnj;ها بود. فیلم بارها و بارها با مشکل مواجه شد &nbsp;و اکرانش با تلاش فراوان تا پایان ماه رمضان تمدید شد. وضعیت نامناسب اختصاص سانس و سینما به &laquo;ویلایی&zwnj;ها&raquo; کار را به جایی رساند که منیر قیدی گفت:&laquo; &nbsp;حاشیه&zwnj;هایی در اکران برای فیلم پیش آمد که با خودم می&zwnj;گویم خدایا کاش هنوز سر فیلم&zwnj;برداری بودیم. دمای 50 درجه شرایط لوکیشن و تصویربردای را تحمل می&zwnj;کردیم اما الان مجموعه عوامل دارد به&zwnj;گونه&zwnj;ای بر ما تحمیل می&zwnj;شود که بیشتر شکل انتقام&zwnj;گیری دارد تا شرایط طبیعی اکران! این عوامل را اصلاً پیش&zwnj;بینی نکرده بودم.&raquo;</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n فیلمی که باید در سینما دید</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n ویلایی&zwnj;ها، حکایت تلخ و شیرینی از یک حماسه زنانه در دل نبرد است. روایتی که البته قدر ندید. نه اکران خوبی داشت و نه اقبال مخاطبان را. تجربه بصری ناب این فیلم را اما می&zwnj;توان در قاب شبکه نمایش خانگی و یا تلویزیون از سر گذراند. البته که بعید می&zwnj;دانم هیچ کدام این&zwnj;ها، جای تماشای سکانس محسور&zwnj;کننده&zwnj;ی بمباران این فیلم را روی پرده بگیرند. تا فرصت هست، برای دیدن ویلایی&zwnj;ها به سینما برویم.</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n منبع:دانشجو</p>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 18px; text-align: justify; color: rgb(64, 64, 64); font-family: Nassim; font-size: 18px;\">\n انتهای پیام/</p>\n', created = 1498163736, expire = 1498250136, headers = '', serialized = 0 WHERE cid = '2:2a67bda6176a6b1e56e59264500ade9f' in /home/neizeva/neizeva.ir/includes/cache.inc on line 108.
  • user warning: Table './neizevadbnew/cache_filter' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed query: SELECT data, created, headers, expire, serialized FROM cache_filter WHERE cid = '2:c4c59664b14f0f2f1a0655827ba0428b' in /home/neizeva/neizeva.ir/includes/cache.inc on line 25.
  • user warning: Table './neizevadbnew/cache_filter' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed query: UPDATE cache_filter SET data = '<p>\n &nbsp;</p>\n<p>\n <img alt=\"\" height=\"263\" src=\"http://www.neizeva.ir/sites/default/files/images/55834506269511738061.gif\" width=\"136\" /></p>\n<style type=\"text/css\">\n.view-display-id-block_1 .views-row {\n height: 82px!important;\n}\n\n#quicktabs-8 .views-row { height: auto;}\n\n/***********/</style>', created = 1498163741, expire = 1498250141, headers = '', serialized = 0 WHERE cid = '2:c4c59664b14f0f2f1a0655827ba0428b' in /home/neizeva/neizeva.ir/includes/cache.inc on line 108.
  • user warning: Table './neizevadbnew/cache_filter' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed query: SELECT data, created, headers, expire, serialized FROM cache_filter WHERE cid = '3:b456b82dcbf840b7b7e37f91e1fb1934' in /home/neizeva/neizeva.ir/includes/cache.inc on line 25.
  • user warning: Table './neizevadbnew/cache_filter' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed query: SELECT data, created, headers, expire, serialized FROM cache_filter WHERE cid = '3:36ff1d3f4950de93aeb0c21eb0d91a13' in /home/neizeva/neizeva.ir/includes/cache.inc on line 25.
  • user warning: Table './neizevadbnew/cache_filter' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed query: SELECT data, created, headers, expire, serialized FROM cache_filter WHERE cid = '2:c23e328f6e91634706c3316d7a2f0d12' in /home/neizeva/neizeva.ir/includes/cache.inc on line 25.
  • user warning: Table './neizevadbnew/cache_filter' is marked as crashed and last (automatic?) repair failed query: UPDATE cache_filter SET data = '<script>\n (function(i,s,o,g,r,a,m){i[\'GoogleAnalyticsObject\']=r;i[r]=i[r]||function(){\n (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),\n m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)\n })(window,document,\'script\',\'https://www.google-analytics.com/analytics.js\',\'ga\');\n\n ga(\'create\', \'UA-39625372-7\', \'auto\');\n ga(\'send\', \'pageview\');\n\n</script><script>\n$(\'head\').append(\'<meta name=\"google-site-verification\" content=\"CzCMpHNpuzNAyMVp52U_eDV4I9hNMd5YrjyOPZJvHmU\" />\');\n</script><p></p>\n', created = 1498163741, expire = 1498250141, headers = '', serialized = 0 WHERE cid = '2:c23e328f6e91634706c3316d7a2f0d12' in /home/neizeva/neizeva.ir/includes/cache.inc on line 108.

روایت ناب از یک حماسه زنانه در «ویلایی‌ها»

نسخه مناسب چاپارسال به دوستان
روایت ناب از یک حماسه زنانه در «ویلایی‌ها»
۳۵ سال پس از آغاز و ۲۸ سال پس از پایانِ دفاع مقدس، حالا یک کارگردان جوان فیلم اولی، دوربینش را برداشته و رفته وسط خط مقدم زنان.

به گزارش نیزوا، دفاع مقدس را عموماً از نگاه مردان دیده‌ایم. از جلو و در میانه خط مقدم. نگاه‌های  مان را کمتر آورده ایم به پشت جبهه‌ها. آن روی سکه‌ی جنگ را کمتر دیده‌ایم. تقصیری هم نداریم البته. ما نسل جنگ‌ندیده باید چشم بدوزیم به قاب سینما و تلویزیون تا برایمان از جنگ بگویند و روایت کنند. دوربین هنرمندان هم نچرخیده به سمت پشت جبهه‌ها. نچرخیده که تصویر ما از زنان، از نیمه‌ی پنهان و محکم و انسان‌ساز جنگ، گنگ و مبهم است.

دوست داشتنی به معنای کلمه

35 سال پس از آغاز و 28 سال پس از پایانِ دفاع مقدس، حالا یک کارگردان جوان فیلم اولی، دوربینش را برداشته و رفته وسط خط مقدم زنان. جایی که تا مدت‌ها برای مخاطب عام، و چه بسا برای مخاطبین حرفه‌ای هنر دفاع مقدس ناشناخته بوده. «ویلا»هایی چسبیده به خط مقدم. ویلاهایی که پیش از انقلاب برای اسکان و تفریح مهندسان اروپایی بنا می‌شود و چند سال بعد، خانه زنان و کودکانی است که به امید نزدیکی به پدران ِ رزمنده‌شان، از خانه به ویلا آمده اند. همین تناقض اولیه، همین وجود ویلا در میان آتش جنگ، همین پارادوکس انسانی دستمایه ساخت فیلمی شده که «دوست داشتنی» بهترین صفت برای آن است.

ویلایی‌ها دارد روایت می‌کند. قصه نمی‌گوید. نقطه شروع و اوج و فرود ِ آن‌چنانی ِ داستانی ندارد. با ورود یک پیرزن و دو کودک به مجموعه ویلاها آعاز می‌شود و با خروج یک زن و دو کودک دیگر از ویلاها، پایان می‌یابد. در فاصله این ورود و خروج، ما به دل زندگی عجیب این زنان و فرزندان منتظر می‌رویم. در غم‌ها و شادی‌هایشان شریک می‌شوبم، با آمدن هر «هایس» دلهره می‌گیریم و برای خوشی‌های یک‌شبه‌ی همسران با شوهرانشان لبخند می‌زنیم.

تلخ و شیرین یک زندگی موقت

ویلایی‌ها، رودخانه‌ی جاری زندگی است. درس خوب زیستن است. دارد به مخاطبش می‌گوید ببین! اینها، این زن‌ها، در بدترین شراط، نزدیک خط مقدم و زیر آتش گاه و بی‌گاه ، دارند زندگی می‌کنند. می‌خندند و برای رزمنده‌ها خوراک و پوشاک آماده می‌کند،شب‌ها دعای توسل می‌خوانند، دورهم شام می‌خورند و بعد با امید می‌خوابند تا صبحی دیگر و روزی دیگر. آدم‌های ویلایی‌ها جنگ را زندگی می‌کنند و مای مخاطب، از این زندگی لذت می‌بریم.

زندگی ویلایی‌ها  البته تلخی‌های عمیقی دارد. خبر شهادت مردان از آن‌چه فکر می‌کنیم به این زنان نزدیک‌تر است. خبری که ناگهان و با آمدن یک رزمنده به ویلاها، آوار می‌شود روی سر اهالی. خبری که به معنای رفتن خانواده‌ای از ویلاست. باید بروند چون همه چیز تمام شده، چون دیگر پدری نیست که انتظارش را بکشند. پدر رفته بهشت، و همسر و بچه‌هایش باید برگردند خانه. به شهری که انتظارشان را نمی‌کشد.

یک آغاز حرفه‌ای

جبار آذین، منتقد سینما در گفتگو با سینماپرس درباره ویلایی‌ها می‌گوید:« این فیلم منیر قیدی را در آغاز کار در سینمای حرفه‌ای هدفمند و موفق نشان می دهد. فضاسازی های مناسب و واقع نما، پردازش مقبول شخصیت ها، کارگردانی متفکرانه، استفاده به نسبت پذیرفتنی از ابزار سینما و گرفتن بازی های خوب از بازیگران فیلم از جمله طناز طباطبایی، پریناز ایزدیار و ثریا قاسمی که برای قاسمی سیمرغ بلورین بازیگری نقش مکمل را به ارمغان آورد از جمله نکات مثبت فیلم تأثیرگذار و به یادماندنی «ویلایی ها» است.»

امید در دل ویرانه‌های جنگ

روایت زندگی ویلایی‌ها البته نه تلخ تمام می‌شود و نه شیرین. اما چراغ روشنی که آخرین تصویر فیلم است، امید می‌سازد. کسی چه می‌داند؟ شاید روزی همه این پدرها برگردند خانه. شاید این بچه‌ها یک روز با پدرشان بروند ویلای واقعی، بروند کنار دریا و از آسمان آبی و دریای آبی و زندگی آبی لذت ببرند. ؟ شاید دنیای خاکستری این مردم هم روزی رنگی شود. که می‌شود. مطمئنیم. سوی چراغ این را به ما می‌گوید.

انتقام‌گیری به سبک ارشاد

حکایت اکران فیلم اما بیش از خود فیلم غم‌انگیز  است.  ماجرا از انتقادات صریح منیر قیدی، کارگردان فیلم نسبت به داوری‌های پرحاشیه جشنواره فجر35 شروع شد. قیدی در اقدامی کم‌سابقه، به نشانه اعتراض از کاندیداتوری جشنواره انصراف داد تا شجاعت ستودنی‌اش در مواجهه با وضعیت اسفبار داوری‌ها را نشان دهد. موعد اکران فیلم که رسید اما زمان انتقام‌گیری «جشنواره‌ای»‌ها بود. فیلم بارها و بارها با مشکل مواجه شد  و اکرانش با تلاش فراوان تا پایان ماه رمضان تمدید شد. وضعیت نامناسب اختصاص سانس و سینما به «ویلایی‌ها» کار را به جایی رساند که منیر قیدی گفت:«  حاشیه‌هایی در اکران برای فیلم پیش آمد که با خودم می‌گویم خدایا کاش هنوز سر فیلم‌برداری بودیم. دمای 50 درجه شرایط لوکیشن و تصویربردای را تحمل می‌کردیم اما الان مجموعه عوامل دارد به‌گونه‌ای بر ما تحمیل می‌شود که بیشتر شکل انتقام‌گیری دارد تا شرایط طبیعی اکران! این عوامل را اصلاً پیش‌بینی نکرده بودم.»

فیلمی که باید در سینما دید

ویلایی‌ها، حکایت تلخ و شیرینی از یک حماسه زنانه در دل نبرد است. روایتی که البته قدر ندید. نه اکران خوبی داشت و نه اقبال مخاطبان را. تجربه بصری ناب این فیلم را اما می‌توان در قاب شبکه نمایش خانگی و یا تلویزیون از سر گذراند. البته که بعید می‌دانم هیچ کدام این‌ها، جای تماشای سکانس محسور‌کننده‌ی بمباران این فیلم را روی پرده بگیرند. تا فرصت هست، برای دیدن ویلایی‌ها به سینما برویم.

منبع:دانشجو

انتهای پیام/

دیدگاه‌ها

ارسال نظر جدید ( فیلدهای ستاره دار اجباری و بقیه فیلدها اختیاری می باشد )

محتوای این فیلد خصوصی است و به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.
کد امنیتی
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.
کپی رایت